2007/Aug/08

แคีกกก......

อะค็อกกกกกก อะแค๊กกกกกกกก

ทำไมบ้านหลังนี่ฝุ่นมันเยอะอย่างนี้หว่า

เอะ หรือว่าอาการหวัดที่เรื้อรังมาเป็นอาทิตย์ยังไม่หาย ((บรื้ออออ แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว))

แหะๆๆ หายหน้าหายตาไปเกือบสามเดือนได้เลยมั้ง

จนพี่ๆน้องๆ จะลืมชื่อ ลืมหน้า ลืมตา ลืมจมูก ((เฮ้ยไม่ใช่ กร๊ากกก))

เหตุผลก็คือ เนื่องด้วยการงานที่รัดตัว ดึงเอาเวลาส่วนใหญ่ไปเยอะมาก

เนื่องด้วยความมุ่งมั่นในการ((อยากเป็น))ผู้สอบ เลยต้องทุ่มเทเวลาอ่านหนังสือ

เนื่องด้วยย้ายที่อยู่ใหม่ อะไรๆยังไม่เข้าที่เข้าทาง ((ต้องไปติดต่อเน็ตเอง -*-))

และเหตุผลที่คิดว่าค่อนข้างสำคัญ ก็คือว่า....

อยากลองดูว่า ฉัน...จะดึงตัวเองออกจากโลกอินเตอร์เน็ตได้หรือไม่???

ตามคำสบประมาทของใครคนหนึ่ง ที่บอกว่า

ฉัน...ไม่สามารถใช้ชีวิตได้หรอกหากขาดการออนไลน์และเขียนไดอารี่

เกือบสามเดือนผ่านไป....
ฉันได้พิสูจน์ตัวเองและค้นพบแล้วว่า ฉันสามารถใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้

((จึ๋ย แสดงว่าตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตไม่ปกติเหรอนี่ O_o))

แม้จะยังตัดขาดจากโลกออนไลน์ได้ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์

แต่อย่างน้อยก็ทำให้คนที่เคยพูดนั้นแปลกใจในสิ่งที่ฉันทำ

คิดถึง คิดถึงมาก .... ใครต่อใครหลายๆคนในโลกออนไลน์

((บางทีอาจจะมากกว่าใครต่อใครในโลกความจริงที่ฉันรู้จักก็ได้))

หลายต่อหลายคน ยังติดต่อกันอยู่

หลายต่อหลายคน ยังติดต่อกันบ้าง

หลายต่อหลายคน ไร้การติดต่อไปเลย ((ไม่รู้เลยว่าเขายังเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า))

แต่ก็คงเหมือนที่ใครคนหนึ่งเคยบอกฉันไว้

เพื่อน แม้ไม่ได้คุยกันสักสิบปี ก็ยังเป็นเพื่อน แต่แฟน ไม่ได้คุยกันสองวัน มันก็เปลี่ยนไป

((ในใจโครตอยากเถียงว่า สิบปีที่ผ่านไป อะไรหลายๆอย่างมันก็หายไปด้วย ทำให้กลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้ยาก))

เหมือนอย่างที่ฉันประสบพบเจออยู่ในตอนนี้

บางที ... เจอใครบางคนในโปรแกรมแชท โครตอยากพูดคุยด้วย แต่กลับนึกคำที่จะพิมพ์ไม่ออก

บางที ... เห็นชื่อใครบางคนออน ฉันก็ทำได้เพียงเปิดหน้าต่างของเขาขึ้นมา

พิมพ์ๆๆในสิ่งทีอยากบอก แต่สุดท้ายก็ไม่กล้ากด send

เพราะฉะนั้นฉันจึงทำได้เพียงแค่ ออนไลน์ไว้แต่สุดท้ายก็ ซ่อนตัวไว้

เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของผู้คนที่ฉันรู้จักผ่านทางชื่อเอ็มเอสเอ็น

แม้ดูเหมือนเป็นการเห็นแก่ตัวที่ฉันเองเฝ้ามองพวกเขาอยู่ห่างๆ

แต่ฉันเองกลับไม่เคยแสดงตัวให้พวกเขาได้รู้ความเป็นไปไดๆๆเลย

คำตอบเดียวที่ฉันมีก็คือ ฉันกลัว ฉันขลาดเกินจะออนไลน์ และฉัน...สบายดี

ปล. จะพยายามทำตัวไม่ปกติเหมือนเดิม

Ps.

- พี่สาว ฝนตกบ่อยป่ะคะช่วงนี้ อยากเห็นทะเลตอนฝนตกจัง

- น้องสาว หน้าม๊ายาวยังเอ่ย ของพี่ยาวแล้วน๊า

- เม็ดทราย ไม่ได้ติดต่อเลย แต่ยังเข้าไปอ่านไดอยู่เรื่อยๆๆน่ะ

- คุงลุง หลังจากไปตะเวนต่างประเทศมา หายหน้าหายตาไปเลย สงสัยงานยุ่ง

Comment

Comment:

Tweet


ทำได้นะ ไม่เล่นเนตเลย ห่างไป ทำอย่างอื่นให้วุ่นเข้าไว้
แต่ก็คิดว่า มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต จะให้ขาดก็ได้ แต่ไม่อยากขาด (ตกลงจะเอาไงแน่ )

จริงค่ะ คำนั้น ไม่เป็นจริงเสมอหรอก
เพื่อนสนิท ห่างกัน 2 ปี กลับมาคุยกัน ก็ยังมีความแปลกหน้า
แต่แฟน.. ไม่รู้สิ ไม่เคยมีนี่นา


ดีใจจ้าที่กลับมาอัพบล๊อก(บ้าง)
คิดถึงน๊า


อ่อ เป็นเหมือนกันค่ะ แต่ไม่ออนออฟไว้อ่า
แต่ไม่ได้ทัก เพราะนึกเรื่องจะคุยไม่ออก เหอๆ
บางที ก็ส่งรูป เพลง ฯลฯ ให้แทน คำสนทนา.. แต่ก็คิดถึงเสมอล่ะ
3 เดือนที่ว่า นั่นมัน 1 เทอมของหนูเลยนะจ๊าพี่สาว
ตอบคำถามก่อนนะ
#2 by dakaza At 2007-08-08 18:57,


เห็นทีเราคงต้องพิสูจน์ตัวเองบ้างล่ะ

เป้นดรคติดเน็ตขั้นรุนแรง ไม่เล่นไม่ได้

ทั้งๆ ที่บางวัน ออนไลน์ไปงั้นๆ ไม่อยากคุยกะใคร


ปล. มาคราวนี้มีโปรแกรมจะหยุดยาวอีกป่ะครับ