2007/Sep/04

หลังจากที่ไปทบทวนอะไรบางอย่างมาแล้ว

ฉันก็ลงมือกดโทรศัพท์ไปยังปลายสายที่คุ้นเคย

ไม่มีแล้วทิฐิ ไม่มีแล้วความรู้สึกน้อยใจ

หากต่างคนต่างมัวทิฐิกันอยู่ แล้วเรื่องราวต่างมันจะจบลงได้อย่างไร

แม่เหรอ ทำไรกันอยู่ ทำไมโทรไปไม่มีใครรับโทรศัพท์เลย

ฉันบ่นหลังจากที่ปลายสายปล่อยให้ฉันกดโทรศัพท์เป็นรอบที่สาม

นั้นใครพูด เง้อ ดูแม่ฉันพูดดิ ยังงอนไม่หาย

หน่อย ลูกของแม่ไง หายใจเข้า หายใจออก นับ1-10 ในใจ ใจเย็นๆๆ ท่องไว้

อ่าวเหรอ เกือบลืมไปแล้ว ให้ตายดิ นี่แหละแม่ฉัน แล้วจะให้ฉันอดใจไม่ทะเลาะด้วยได้ไง

กินข้าวยัง ถามไปเหมือนปกติ

งื่ม กินแล้ว แล้วโทรมาทำไม ยังไม่เลิกน่ะแม่นี่

ก็คิดถึง เลยโทรมาหาไง คราวนี้แหละ ต่างคนต่างเงียบ

เรื่องที่มันผ่านไป ก็ปล่อยให้มันผ่านเหอะแม่ อย่าชวนทะเลาะเลย

แล้วสุดท้าย เรื่องราวก็จบลง ตรงที่เราทั้งสองยอมลดทิฐิของตัวเองลงมา

ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น อันที่จริงฉันน่าจะเข้าใจแม่มากที่สุดซิน่ะ

แต่บางครั้ง แม้จะเข้าใจสักเท่าไหร่ แต่ฉันก็เผลอตัวขึ้นเสียงกับแม่

อดไม่ได้ที่จะทะเลาะและอารมณ์เสียกับแม่

เหตุการณ์ครั้งนี้ ทำให้ฉันรู้สึกว่า ตัวเองโตขึ้นมาอีกนิด

จากเมื่อก่อน ไม่เลย ไม่มีทางที่ฉันจะง้อก่อน

เนื่องด้วยถือทิฐิว่า ฉันไม่ผิด แล้วเรื่องอะไรฉันจะต้องง้อ

เมื่อเวลาผ่านไป มันทำให้ฉันรู้ว่า ไม่จำเป็นเสมอไปที่คนผิดจะต้องเป็นฝ่ายง้อ

ต่อจากนี้ไป คาดว่าสถานการณ์ในบ้านคงจะดีขึ้นกว่าเดิม

แม้มันจะไม่เป็นสีขาวไปซะเลย แต่มันก็ยังดีกว่าเทาทีมๆๆ

และในอนาคต หวังว่ามันคงจะค่อยๆๆสว่างสดใสขึ้น

จนในวันหนึ่ง มันจะกลับมาสดใสขึ้นเหมือนเดิม ((เอะ เดิมมันเป็นสีไรหว่า ๕๕๕))

วันนี้วันแรกที่ต้องขับรถเอง โดยไม่มีใครนั่งข้าง

แปลกๆๆ ตื่นเต้นนิดหน่อย แต่ก็พอเอาตัวรอดกลับไปได้

กลับรถผิด 1 ที่ รถดับ 1 รอบ โดนคันหลังบีบแตรใส่อีก 1

สุดท้ายก็กลับมาถึงออฟฟิตได้อย่างสมบูรณ์ ไม่ชน แต่...
... ดันจอดคล่อมช่องจอดรถนี่ซิ
^^

งานที่มี เริ่มเคลียร์ไปได้หนึ่งงานแล้ว

แม้จะเป็นการเคลียร์ที่ไม่ค่อยสมบูรณ์แต่มันก็ถือว่าพอใช้ได้

งบ อัพเดตขึ้นมาหน่อย เริ่มจะเป็นปัจจุบันแล้ว เย้ๆๆๆ

กลัวอย่างเดียว กลัวจะได้งานใหม่เข้ามาอีก ((ให้หนูได้พักบ้างเหอะค่ะผู้จัดการ))

ต้นเดือนนี้ คอนโทรลเรื่องการใช้เงินได้ค่อนข้างดี

เนื่องด้วยยังไม่ได้ซื้อของอะไรเลย

หนังสือที่อยากได้ กางเกงตัวที่จองไว้ รองเท้าเดิมก็เริ่มพัง

โอยๆๆๆ มีแต่รายจ่ายรออยู่ ไหนสิ้นเดือนที่ออฟฟิตจะไปเที่ยวทะเลกันอีก -*-

เวลาว่างมีมากขึ้น ฉันคงจะต้องเอามันไปอ่านหนังสือบ้างแล้ว((หนังสือสอบน่ะ))

ใกล้ถึงเวลาสอบเข้ามาทุกที ฉันยังไม่ได้เตะหนังสือเลย

ปัจจัยความเสี่ยง และต้นทุนที่จะต้องเสียไปในการสอบมันมีเยอะ

หากไม่มั่นใจ ในครั้งนี้ ฉันก็คงต้องรอถึงปีหน้าเลยทีเดียว

ปล.

- อย่างน้อยก็พอมีเรื่องทำให้ยิ้มได้บ้างแล้ว

- ในเมื่อตัดสินใจแล้ว สิ่งที่ทำได้คือ ก้าวไปข้าวหน้าอย่างมั่นใจ

- คิดถึงสายรุ้งและฟ้าหลังฝนจัง

Comment

Comment:

Tweet


แวะมาทักทายค่ะพี่หน่อย 

#10 by dakaza At 2017-08-28 04:51,
วันนี้เมล์กลับมาเขียนไดอารี่อีกแล้วคะพี่หน่อย
#9 by dakaza At 2009-11-09 02:23,
กอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

พี่หน่อยมาแล้ว เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


เห็นรูปชุดครุยกับพี่มูนแล้วนะคะ


เลิศ
#8 by dakaza At 2007-11-25 01:07,
อยู่ไหนคะ
#7 by dakaza At 2007-11-07 01:57,
big smile แวะไปหอเก่ายังคะ
ทะเลระยองเป็นไงบ้างคะ
ได้โปสการ์ดแล้วนะ สองรอบแล้วล่ะ เพิ่งจะมาบอก

ไว้ส่งทะเลกระบี่ไปอีกเนาะ
เบื่อยังเนี่ย

คิดถึงจ้า
พี่หน่อยมีรถขับแล้วหรอคะ ดีใจด้วยๆๆๆ ไปเชียงใหม่ให้พี่หน่อยพาเที่ยวดีกวาวุ้ยๆๆๆ

มิสนะคะ

ต้องเสียน้ำตาไปเท่าไหร่นะ ทิฐิถึงจะลดลงมาได้เพียงนี้
#4 by dakaza At 2007-09-16 22:50,
สอบไปแล้วยังน๊า
คุยกับแม่ เหมือนทะเลาะกับเพื่อนเลยอ่า
แต่ดีเนาะ เข้าใจกันแล้ว

เก่งจังจ้า ขับรถได้ เยี่ยมๆ
นานๆไปก็ชำนาญแหละ
ทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลง..สู้ๆนะสาว
#1 by nonworld At 2007-09-06 10:02,